HET VIEL EENS HEMELSDOUWE

Het viel eens hemelsdouwe
Voor mijn liefs vensterkijn,
Ik weet geen schoonder vronwe,
Zij staat in ‘t herte mijn ;
Zij houdt mijn hert hevangen,
‘t Welk is zo zeer doorwond ;
Mocht ik haar troost ontvangen,
Zo waar ik gans gezond.

 Die winter is vervangen,
Ik zie des meis vertuut ;
ik zie die loverkens hangen,
Die bloemen spruiten in ‘t kruud,
In genen groenen dale,
Daar is ‘t genoeglijk zijn,
Daar zingt die nachtegale
En zo menig vogelkijn.

 Ik wil den mei gaan houwen
Voor mijns liefs vensterkijn
En schenken mijn liefs trouwe,
Die alderliefste mijn,
En zeggen : « Lief, wilt komen
Voor uw klein vensterkijn ;
Ontvangt den mei niet bloemen
Hij is zo schone gedaan. ››