KERSTLIED II

De witte vlokken zweven

Dooreen in veld en gaard,

Terwijl zij ‘t sneeuwkleed weven,

De lijkwâ voor deez’ aard.

Toch kiemt daar stil en zacht

De bloem van ‘t nieuwe leven,

De lente ‘s adem wacht.

Ons is een kind geboren,

In ‘s werelds winternacht

Toen is ons ‘t lieflijkst gloren

Van ‘s hemels licht gebracht.

Het straalt in ons gemoed,

Dat blij met d’Engelen koren,

Den vredevorst begroet.