Shocking Blue was a Dutch rock band from The Hague that existed from 1967 to 1974. They had a hit world-wide with the song “Venus,” which went to #1 on the Billboard Hot 100 in February 1970. The song was immediately covered at the year of its release by Greek pop band Olympians, with entirely different lyrics in Greek and retitled as “Το Κορίτσι Του Μάη” (To koritsi tou Mai - The girl of May). It was later part of the Stars on 45 Medley (which put it at #1 in 1981), and covered by British girl band Bananarama in the 1980s (1986) and Japanese singer Yoko Nagayama (also in 1986).

Nirvana covered the song Love Buzz for their debut album Bleach in 1989, and it was released as their first single. The British Group The Prodigy also sampled Love Buzz for their song ‘Phoenix’ on their 2004 album Always Outnumbered, Never Outgunned.

Before the breakthrough of “Venus,” the group had two minor hits in 1969: “Long Lonesome Road” and “Send me a postcard.” The flip-side of “Venus” was also heavily plugged on Dutch radio (“Hot Sand”). In 1970 two more hits followed: “Mighty Joe” and “Never Marry a Railroad Man” (flip-side “roll engine roll”) - which almost provoked a strike by workers on the London Underground when it was proposed to display posters advertising the single in the Underground stations. In 1971 “Hello Darkness,” “Shocking You” and “Blossom Lady.” In 1972 “Inkpot,” “Out of Sight Out of Mind” and “Eve and the Apple,” and in 1973 “Rock in the sea” - just to name the big hits. In 1974 female singer Mariska Veres left the group to start a solo-career. The only big hit by her was “Take me high” the same year.

Mariska Veres died on december 2nd 2006 after a short battle with cancer. She was just 59 years old

The Shocking Blue Memorial Website is now online at http://shockingblue.ning.com

In 1967 richtte Robbie Van Leeuwen de groep Shocking Blue op. Robbie had een tijd lang bij The Motions gezeten en wist hoe je hits moest maken.

Songs als ‘Wasted words’ en ‘Why don’t you take it’ hadden de top drie gehaald, maar Robbie vond dat hij aan zijn. Robbie was op zoek naar een internationaal geluid en hij dacht met Shocking Blue grotere slaagkansen te hebben. Robbie ging op zoek in Den Haag naar geschikte muzikanten. Barry Hay maakte een kans, maar die zag het uiteindelijk niet zitten. Het werd Fred De Wilde die op het eerste album van Shocking Blue als zanger te horen is. Die elpee scoorde matig. Fred moest in miltaire dienst en werd vervangen door een zangeres. Bij The Motowns vond Robbie zangeres Mariska Veres die haar kans wel wilde wagen.

Niet dat de eerste singles meteen raak waren. ‘Send me a postcard’ deed het nog het best, maar in 1969 was het helemaal raak met ‘Venus’. In Nederland echter geen nummer 1. Dat werd het wel in Amerika, net als in veel andere landen in de wereld. Robbie had de rechten op het gebruik in de Verenigde Staten verkocht aan Jerry Ross, eigenaar van het platenlabel Colossus Records. Die voelde dat er in Nederland goede muziek werd gemaakt en dat er wel ruimte was voor een soort ‘Dutch wave’ met hits als ‘Little green bag’ van The George Baker Selection en ‘Ma belle amie’ van The Tee Set. Robbie bleef volgens het contract de rechten op de royalties behouden.

Jongens met goede oren kwamen er jaren later achter dat ‘Venus’ opvallend leek op ‘The Banjo song’ uit 1963 van The Big Three. Zangeres van de groep is Mama Cass die later in de Mamas and The Papas zou opduiken. Het liedje werd geschreven door een ander lid van de groep, singer songwriter Tim Rose die de tekst letterlijk leende van ‘Oh Suzanna’ dat in 1848 al door Stephen Foster was geschreven. Robbie van Leeuwen had er achteraf geen probleem mee te moeten toegeven dat hij het liedje ‘The Banjo song’ kende en zich daardoor duidelijk had laten inspireren. Bluesliedjes lijken nu eenmaal vaak op mekaar. Sommigen beweren dat naast ‘The banjo song’ de openingsriff van ‘Venus’ geleend is van ‘Pinball Wizard’ van The Who. Nu was Robbie wel iemand die vaker intro’s voor zijn liedjes bij anderen ging lenen: ‘Blossom lady’ lijkt op ‘Runaway’ van Del Shannon en ‘Mighty Joe’ op ‘The price of love’ van The Everly Brothers.

Naar aanleiding van dit succes in het buitenland werden in 1970 de bandleden benoemd tot ereburgers van de stad den Haag. Het jaar daarop stonden ze op het podium van Pinkpop te spelen en dat zeer tegen de zin van een pak bezoekers die vonden dat Pinkpop veel progressievere muziek verdiende. Ze werden dan ook letterlijk van het podium gejouwd.

In 1973 krijgt Robbie geelzucht en trekt zich als actief lied terug. Marin van Wijk neemt zijn plaats op het podium in. Mariska is op zeker moment het wangedrag van sommige bandleden meer dan zat en stapt uit de groep. De eerste juni 1974 besluit Shocking Blue er mee op te houden, maar werken hun platencontract nog verder af wat resulteert in hun laatste single ‘ Gonna sing my song’. Een tijdje later zien we Mariska opduiken in de nieuwe groep van Robbie van Leeuwen, Mistral, waarmee ze twee hits scoort: ‘ Jamie’ en ‘Starship 109’.

In 1979 komt Shocking Blue even opnieuw samen, maar één single later is het alweer afgelopen en sterft de groep opnieuw een langzame dood.

In 1986 was het opnieuw raak voor het liedje ‘Venus’, deze keer in de versie van de Engelse meidengroep Bananarama. Ook deze versie geraakte op nummer 1 in de States. Nadien kon Robbie Van Leeuwen zich terugtrekken in Luxemburg om daar te rentenieren en in zijn vrije tijd te vissen.

In 1993 besluit Mariska met enkele muzikanten als Shocking Blue te gaan optreden, zij is het enige originele lid. De 2de december 2006 overlijdt Mariska aan kanker, Shocking Blue behoort van dan definitief tot het verleden.

Shocking Blue was een Nederlandse rockband uit Den Haag die in de jaren '60 en '70 succesvol was. De groep werd in 1967 opgericht door Robbie van Leeuwen, die naar eigen zeggen bij The Motions aan zijn plafond was gekomen en een groep in de steigers wilde zetten waarmee hij internationaal meer kansen zag. Van Leeuwen rekruteerde de groepsleden uit diverse hoeken van de Haagse beatscene en koos in eerste instantie voor een zanger, Barry Hay, die net The Haigs had verlaten. Hay paste echter en van Leeuwen sprak de historische woorden: "Hier zul je nog spijt van krijgen" (quote van Barry Hay op NCRV-televisie). Uiteindelijk werd Fred de Wilde de zanger en werd er een lp voor Polydor opgenomen. Het album scoorde matig. Een jaar later stapte Shocking Blue over naar het pas opgerichte Pink Elephant-label van Dureco. Toen De Wilde in 1968 een oproep kreeg voor militaire dienst, besloot Van Leeuwen dat hij zijn groep wilde completeren met een zangeres. In eerste instantie werd gedacht aan Annet Hesterman, maar zij bleek net een contract met een manager te zijn aangegaan en bedankte. Later was ze nog korte tijd de zangeres van de Groningse Ro-d-ys. In Loosdrecht stuitten Van Leeuwen en manager Cees van Leeuwen op Mariska Veres, die daar optrad met The Motowns tijdens een feestje van de Golden Earring. En de rest is geschiedenis. Shocking Blue werd de eerste Nederlandse groep die een nummer 1-hit in de Billboard Hot 100 van de Verenigde Staten behaalde met de single Venus. De groep scoorde nog vele andere hits en ging in 1975 uit elkaar. In 1979 werd een poging tot een reünie gedaan, maar die duurde maar zo'n jaar of twee.Shocking blue herrees in een nieuwe samenstelling in 1993 met Mariska Veres, maar zonder Robbie van Leeuwen. Deze formatie bleef optreden tot aan het overlijden van Mariska Veres in december 2006.

De groep had een wereldwijde hit met Venus, een lied gebaseerd op The Banjo Song uit 1963 van The Big 3. De single behaalde in Nederland twee keer de Nederlandse Top 40, maar wist niet hoger te komen dan #3. Venus bereikte in de Verenigde Staten echter de #1-positie, net als in veel andere landen in de wereld. Het nummer is inmiddels een evergreen en staat ook jaarlijks in de Top 2000 van Radio 2. Bovendien is het talloze keren gecoverd: bijvoorbeeld als intro van Stars on 45, dat ook een #1-positie in Amerika behaalde, en een versie van de meidengroep Bananarama, die in 1986 eveneens de #1-positie in Amerika behaalde.