MARVA (ARTIEST BIOGRAFIE)

Op 23 maart 1943 werd Marva Mollet in Vlissegem (De Haan) geboren.
Zingen was haar hobby en dat deed ze dan ook in het "Madrigalenkoor" in Brugge.

Haar allereerste stappen in de showbizz zette ze in 1961 als orkestzangeres waar ze vrij snel ontdekt werd door de bekende impressario Robert Bylois, manager van onder andere Salvatore Adamo, Na een akkoord met haar ouders te hebben gesloten, trekt Bylois met haar naar platenfirma Vogue die beslissen meteen met Marva de studio in te duiken en een eerste single op te nemen.

In de lente van 1963 staat Marva op nummer 1 met "Geef me nog één kans", "Too late to worry", een liedje van Burt Bacharach en Hal David dat toen als "Donne moi ma chance" in Frankrijk een nummer één was voor Richard Anthony.

De daaropvolgende single "Mischka" deed helemaal niets en ook de derde single bleef onaangeroerd in de winkels liggen. Toch zat Marva niet stil omdat Bylois haar met diverse orkesten en artiesten liet optreden, onder andere samen met Maurice Dean, ook in het buitenland maar al snel liet ze merken dat ze liever in Vlaanderen bleef, want intussen had Marva, we zijn dan de 6de januari 1964, op het karnavalsbal in Blankenberge, advocaat-notaris Walter Vandenbussche leren kennen. Acht maanden later trouwen ze en nog eens 11 maanden later wordt hun zoon geboren. Walter ging zich van dan af almaar maar met de carrière van Marva bezighouden en wist zelfs haar lopend contract met Robert Bylois open te breken.

Haar eerste platenfirma Vogue had intussen na enkele flops afgehaakt. Maar Bylois bleef niet bij de pakken zitten en had contact gezocht met Rocco Granata die druk in de weer was met zijn zoektocht naar nieuw talent voor zijn pas opgestarte firma Cardinal Records. Er werd een afspraak gemaakt en binnen de kortste keren had Marva een nieuwe single klaarliggen "Het liedje van de zee", een nummer van Rocco op tekst van Will Ferdy.

De samenwerking met Rocco Granata bleek zo goed te werken dat hij voor haar in 1967 "Een eiland in groen en blauw" componeert en dat samen met tekstschrijver Phil Van Cauwenbergh. Rocco wist precies welke teksten en welke melodietjes bij haar persoon en bij haar stem pasten. Geen noot klonk te hoog of te laag, geen enkel woord druiste in tegen haar persoonlijk.

Met "Een eiland in groen en blauw" nam Marva in 1967 deel aan Canzonissima. Louis Neefs was met "Ik heb zorgen" de grootste kanshebber, dat wist Marva op voorhand. Louis verdedigde daarmee op 8 april 1967 in Wenen onze Vlaamse kansen tijdens het 12e Eurovisiesongfestival en eindigde 7e op een deelnemersveld van 17 kandidaten.

Het vreemde is dat Marva met "Een eiland in groen en blauw" niet eens echt in de finale geraakte. Alleen een tussenkomst van enkele BRT-producers bracht daar verandering in.

Het publiek was wel meteen weg van haar nummer en zo belandde ze in de maand april van 1967 op de 16e plaats in de toenmalige BRT top dertig. Jimmy Frey, die tijdens die Canzonissima samen met haar net uit de boot viel, scoorde met "Ik geloof" zijn allereerste grote hit.

Het succes van Canzonissima was nog maar net verteerd of daar stond Marva met de Belgische ploeg tijdens de Knokke Cup van 1967 op de planken van het Casino van Knokke samen met Jimmy Frey, Lucky Jones, Claudia Sylva en Ann Soetaert. Samen met Jan Thys die hun ploeglieder was hebben ze daar een maand lang als vrienden samengeleefd. Een band die altijd is gebleven. Het was Roger Whittaker die toen met de persprijs ging lopen op de voet gevolgd door Marva.

Op aanraden van Will Tura gaat ze op het einde van de jaren zestig aankloppen bij Jean Klüger die maar al te blij is dat hij Vlaanderens meest populaire zangeres van dat moment in huis kan halen. Voor Marva wordt het een verademing dat ze bij Klüger iets meer ruimte krijgt om haar eigen gang te gaan !
Jean gaf wel de richting aan, maar Marva mocht er haar eigen ziel in liggen. Vooral de samenwerking met Nelly Byl stond haar enorm aan. Ze gingen regelmatig uit eten. Dan werd er heelwat bijgepraat en op die manier wist Nelly precies wat Marva na aan het hart lag en hoe en wat ze voelde.

Bij Klüger vindt Marva haar tweede hitadem. Na "Zoals het eenmaal is geweest" scoort ze een top tien hit in 1970 met "Ti pi ti pi ti" en het jaar daarop belandt ze nog eens ‘n keer in de top 5 met "Als je eenzaam bent", speciaal voor haar trouwe fans geschreven die Marva niet alleen als hun idool zagen, maar ook als een soort troost bij wie ze na haar optredens eens konden praten over hun persoonlijke problemen. Een luisterend oor en een goede raad had ze altijd klaar.

Jaren na mekaar staat Marva tot haar eigen verbazing nummer 1 in Humo’s Pop Pol, onafgebroken zelfs van 1968 tot en met 1973,dan wordt ze voorbijgestoken door Ann Christy. Tijdens de jaren zeventig zet ze voor velen haar mooiste liedjes op plaat: " 't Is zo goed in Vlaanderen" en het haast onafscheidelijke "Rode rozen in de sneeuw". Nelly Byl die veel voor Jean Klüger schreef, had eerder al de tekst neergepend van "Rozen voor Sandra" voor Jimmy Frey. Gelet op het grote succes van dat nummer had Jean haar gevraagd om opnieuw een tekst te schrijven met de roos als thema. Enkele dagen later, het is hartje winter, komt Nelly op de idee en op de proppen met "Rozen in de sneeuw". Jean Klüger zorgde voor de muziek én een gouden hit voor Marva. Het liedje werd zo goed als live opgenomen: stem en orkest in één take wat gezien de tempowisselingen niet zo gemakkelijk was.

Ondanks haar immens succes stopt ze met optreden om familiale redenen. De 30ste augustus 1980 geeft ze in Herne samen met haar orkest The Twilighters die haar 14 jaar onafgebroken hebben begeleid, haar laatste optreden.

13 jaar later werd de verzamel-cd ‘Marva’s 21 grootste successen’ uitgebracht waarvoor ze een jaar later uit handen van Will Tura een gouden plaat in ontvangst mag nemen.

Bron: Diverse, internet & Marc Brillouet