POLYDOR - 2051 016
JO LEEMANS & JEF CASSIERS
De 10.001ste nacht (Je t'aime... moi non plus)
Er is een gaatje in mijn emmer

LIEVE JO - JO LEEMANS - QUE SERA EN 15 ANDERE TOPPERS

Kant 1: Que sera sera - Welkom thuis - Morgen - Diep in mijn hart - Smoky - Ware liefde (True love) - Hou van mij... altijd (Love me forever) - Lieve Jo (Hold'em Joe)

Kant 2: Marjoleintje (Marjolaine) - Als sterren flonk'rend aan de hemel staan - Aan de oever van de vliet (L'eau vive) - 't Allermooiste ter wereld (La plu bella du mondo) - Weet je nog wel die avond in de regen ? - Lazzarella - Denk jij nog aan die tijd - M'n liefdesmelodie (Broken hearted melody)

PHILIPS - 812834-1

JO LEEMANS - 16 GROOTSTE SUCCESSEN

Kant 1: Que sera sera - Welkom thuis - Morgen - Diep in mijn hart - Smoky - Ware liefde (True love) - Hou van mij... altijd (Love me forever) - Lieve Jo (Hold'em Joe)

Kant 2: Marjoleintje (Marjolaine) - Als sterren flonk'rend aan de hemel staan - Aan de oever van de vliet (L'eau vive) - 't Allermooiste ter wereld (La plu bella du mondo) - Weet je nog wel die avond in de regen ? - Lazzarella - Denk jij nog aan die tijd - M'n liefdesmelodie (Broken hearted melody)

Josephine Leemans-Verbustel, beter bekend als Jo Leemans werd geboren te Mechelen op 13 augustus 1927 en groeide op als een Belgische zangeres die in de jaren vijftig de titel van "Vlaamse Doris Day" verkreeg. Eigenlijk bekleedde ze bij het ontstaan van de Vlaamse televisie en vaste kracht bij de openbare radio een monopoliepositie.

Ze was een levendige tiener, maar een met een erg zwakke gezondheid (kinderverlamming toen ze drie was). Haar gezondheid zou haar haar hele leven parten spelen. Zo moest ze haar studies aan het conservatorium afbreken wegens een opstoot van polio.
In 1953 kwam ze terecht bij de NIR, het huidige VRT via haar huwelijk met Marc Leemans van het dramatisch gezelschap van de radio. Langzaam maar zeker begon ze daar naam te maken als zangeres : voor de orkesten van Francis Bay en Raymond Terby werkte ze zich door het repertoire en de klassiekers van die tijd. Haar glorieperiode als zangeres had plaats tussen het midden van de jaren zestig (ze debuteerde op plaat met het nummer "Heimwee" in 1954) tot begin jaren zestig, in een wereld van showorkesten, Canzonissima en een generatie zangers en zangeressen als La Esterella, Jetti Gitari, Will Ferdy en Bob Benny.
De hits die ze scoorde in de nationale hitparade waren de evergreen "Que sera, sera" (amper een maand nadat Doris Day een nummer één hit had met dat lied stond Jo Leemans op dezelfde plaats met een Nederlandse vertaling, in december 1956), "Heel mijn hart" (ook een nummer 1-hit, in 1957), "Lazarello (n° 11), "Marjoleintje" (n° 3), "Ik ben verliefd op heel de wereld" (n° 13), en "Diep in mijn hart" (n° 7 in 1960). Andere songs die ze rekent onder haar favorieten zijn "Ware Liefde" (True Love van Cole Porter), "Als sterren flonk'rend aan de hemel staan", "Weet je nog wel, die avond in de regen" en "Lieve Jo" (Hold'em Joe).
Samen met haar carrière als zangeres bouwde Jo Leemans ook een carrière als presentator voor radio en televisie.
In 1973 verliet ze Vlaanderen voor Benidorm wegens gezondheidsredenen, waar ze tot 1990 bleef wonen, omringd door drie honden en 32 katten. Na haar terugkeer in 1990 hernam ze al snel haar positie op de radio (met "78-toeren tijd", "De tafel van Jo en Jo" (met Jo de Poorter op Studio Brussel), "Weet je nog wel", "het Spiegelpaleis" ...).
Maar ook daar werd ze op pensioen gestuurd... alhoewel haar hart nog steeds heel dicht bij de muziek blijft.

Jo werd de 13de augustus 1927 als Josephine Verbustel in Mechelen geboren. Ze werd mevrouw Leemans toen ze huwde met Marc Leemans van het dramatisch gezelschap van het NIR.

Ze had een voorliefde voor muziek en studeerde aan het Antwerps conservatorium. Daar ontdekte men dat ze wel eens een geslaagde coloratuursopraan zou kunnen worden, maar de melodieën die de Amerikanen tijdens de tweede wereldoorlog in hun kielzog hadden meegebracht, boeiden Jo meer dan al die opera-aria’s.

Een ongemak dat haar al sinds haar jeugd parten speelde, dwong haar haar zangstudies vroegtijdig af te breken, maar daar is ze na al die jaren nog altijd blij om. De opera werd ingeruild voor de lichte muziek.

Tijdens de tweede wereldoorlog was Jo verliefd geworden op het geluid van the Ramblers. Telkens ze hen hoorde, begon ze luidkeels mee te zingen. Zingen maakte haar blij. Dat optimisme zorgde er ook voor dat haar astma haar zangcarrière niet in de weg zou staan. Ze kwam,ze zong en ze overwon !

In 1953 deed ze mee aan een auditie voor het NIR en slaagde met glans. Jo zou van 1956 tot 1964 de vaste zangeres worden bij het amusementsorkest van Francis Bay. Dat zou een solocarrière niet in de weg staan. Jo werd een soort vocale blauwdruk van de Amerikaanse ster Doris Day, een soort girl next door met vinyle hoogvliegers als: 'Marjoleintje' , 'Als sterren flonkerend aan de hemel staan' en 'Diep in mijn hart'.

In 1956 maakte Jo haar vergelijking met Doris Day helemaal waar toen ze op aanraden van de Nederlandse Philips-producer Jaap Streefkerk 'Que sera sera’ opnam, een liedje dat Doris zong in de film 'The man who knew too much'.

Jo Leemans trad ook vaak op met het BRT-festivalorkest onder leiding van Fernand Terby en ontpopte zich als een vakkundige televisiepresentatrice.

In Nederland had Karel Prior haar charme ontdekt en bood haar aan het maandelijks Avro muziekprogramma Scala te presenteren. Bij ons was ze te zien in een aantal tv-musicals waaronder 'Muziek voor twee’ en ‘Het ministerie is beledigd’ en in haar tv-show ’Zien naar Josefien’.

Canzonissima maakte haar in Vlaanderen wereldbekend, eerst als soliste, nadien als opvallend jurylid. Jo was trouwens goed vertrouwd met internationale festivals. Zo nam ze eind jaren 50 samen met Frieda Linzi deel aan de Gouden Gondel in Venetië.

Jo heeft altijd een goed contact met haar collega’s onderhouden. Zo zal ze nooit haar vriendschap met Louis Neefs vergeten. 10 jaar lang traden ze vaak samen op. Jo nam hem mee op tournee in Nederland en in Duitsland. Hun stemmen pasten perfect samen.

Ook haar samenwerking met Bob Benny ligt haar nog altijd na aan haar hart en haar bewondering voor het talent van Ann Christy is ons allen bekend.

Ondanks haar uittocht naar het Spaanse Benidorm waar ze een tijd lang woonde en optrad, bleef haar hechte band met haar nicht Yvonne Verelst, producer bij de BRT, behouden. Die had al eerder in Jo een talentvolle, goedlachse, gezellige radiopresentatrice ontdekt, rad van tong en boordevol feitenkennis van de lichte muziek.

Wie is niet vertrouwd met haar Radio 1 programma’s ‘78-toerentijd’ en ‘Weet je nog wel’. Vanaf september 1992 presenteerde Jo Leemans bij Studio Brussel samen met Jo De Poorter het zondagochtendprogramma ‘De tafel van Jo en Jo’.

In 1998 stapte Jo over naar Radio 2 waar ze een tijdlang samen met Julien Put ‘Het Spiegelpaleis’ presenteerde en iets later te horen was met haar muzikale verhaaltjes in ‘Het Land van de glimlach’ aan de zijde van Michel Follet.

Jo zingt nog altijd en weet met haar behoorlijk goed intact gebleven stem nog tal van senioren te begeesteren. Naast de al eerder vernoemde hits, blijft Jo stevig in ons muzikaal geheugen gebijteld met successen als: ‘Weet je nog wel die avond in de regen’, ‘Morgen’, ‘Heimwee’ en ‘Het allermooiste ter wereld’.

Geen wonder dat tijdens de eerste editie van onze Eregalerij in het Casino van Knokke, genomineerd werd voor haar vertolking van het liedje ‘Welkom huis’. Een jaartje later kreeg ze een ‘Ereplaats voor een leven vol muziek’ toebedeeld. Daarnaast ontving Jo al eerder in 1998 de Paul Vandenbussche prijs 45 jaar VRT (zowel radio als televisie).

Wie meer over haar wil lezen, kan terecht bij haar memoires die ze in 1998 publiceerde
in het boek ‘De vlucht terug’ , dat ze samen met Marianne De Baere en Marijke Libert schreef.

Marc Brillouet