Geboren in Antwerpen op 7 mei 1919 als Esther Lambrechts. Ze was de dochter van een douanier. Hij was al 45 toen zijn dochter werd geboren. Ze was negen jaar jonger dan haar zus, een nakomertje dus!

Esther begon als naaister, niet omdat het haar persoonlijke keuze was, het moest van haar ouders. Zelf was ze liever secretaresse geworden. Ook al klonk er ten huize Lambrechts nooit muziek, toch zong Esther vaak. Haar vader werd helemaal niet geboeid door muziek, haar moeder wel. Ze ging vaak met haar mama naar de Ancienne Belgique in Antwerpen.Tijdens een crochetwedstrijd in ‘Oud-België’ in Antwerpen wist ze dat dit haar roeping zou worden, zingen. Ze belandde in de finale en won die ook. Daar kreeg haar latere man en manager haar meteen in de gaten. Hij was op slag verliefd op haar. Maar Charly was 16 jaar ouder en dacht dat ze hem daarom wel niet zou willen.

Op aanraden van Charly Schleimovitch gaat Esther zangles volgen bij een joodse lerares. Die werd in 1943 gedeporteerd en keerde nooit meer terug. Charly ging zich almaar meer bezig houden met de loopbaan van zijn vriendin. Hij leerde haar alles: zich schminken, zich bewegen op het podium, zich kleden. Hij was erg streng voor haar, maar dat leverde haar wel een internationale carrière op met optredens in Nederland, Duitsland, Frankrijk, Engeland en zelfs de Scandinavische landen. Intussen was ze vanaf het midden van de jaren veertig de meest populaire zangeres in Vlaanderen.

In 1942 was Esther met Charly gaan samenwonen wat leidde tot een breuk met haar ouders. Door de oorlog - haar man was van Russische afkomst - moest hun huwelijk worden uitgesteld, maar op 2 december 1950 trouwde ze eindelijk met hem!

Esther had intussen een repertoire uitgebouwd dat bestond uit zowel lichte liederen als opera. Ze zong in tien talen alsof het niets was. Vanaf 1948 tot en met 1954 verbleef La Esterella, zoals ze al een tijdje werd genoemd, ieder jaar zes maanden in Engeland om daar in de grootste theaters en voor de BBC op te treden. La Esterella werd intussen almaar meer met Zarah Leander vergeleken. Haar diepe, zware stem werkte die vergelijking in de hand. Platenfirma Philips was zich aan het begin van de jaren 50 ook in België komen vestigen en stuurde La Esterella vocaal in de richting van het Vlaamse lied met uitschieters als: ‘ Oh Lieve Vrouwe Toren’ ((1953), in 2000 genomineerd in de Eregalerij, ‘ Voor een kusje van jou’ (1953), ‘Alle moeders’ (1954), ‘Weldra komt de dag’(1955), ‘Arrivederci Roma’(1956), ‘Het lied van Lima’(1957) enz...

Aan het succes van La Esterella kwam bruusk een einde toen in de maand juni 1962 haar echtgenoot overleed. Ze had intussen al een rem op haar werk gezet toen hij ziek was geworden. Esther wilde hem zelf thuis verzorgen en dat deed ze dan ook tot aan zijn dood. Nadien zag ze het niet meer zitten om te zingen en ging op kantoor werken. Na een tijdje leert ze Victor kennen en de 18de augustus 1970 trouwt ze met hem. Victor hield niet van het artiestenleven en had liever dat ze de showbusiness vaarwel zei, wat ze ook doet. Haar tweede man overlijdt aan een longtumor in 1980.

Het is Radio 2 die La Esterella aan een comeback helpt. Op vraag van Erwig Haes en Jos Baudewijn van omroep Antwerpen pikt ze in 1982 de draad weer op. Na een stilte van 22 jaar slaagt ze er in haar publiek opnieuw te begeesteren. Ze beleeft vanaf dan, volgens eigen zeggen, de mooiste jaren van haar leven.

21 september 1984 ontvangt ze uit handen van de Minister van Cultuur het ereteken van Ridder in de Kroonorde. Naar aanleiding van haar 75ste verjaardag schenkt toenmalig burgemeester Bob Cools van Antwerpen haar de medaille van de stad. November 2000 wordt La Esterella tijdens het gala van de Eregalerij in het Casino van Knokke bekroond met de eervolle onderscheiding ‘Een leven vol muziek’, haar heuse en terechte life time achievement award.

Maandagavond 11 april 2011 is La Esterella in het Antwerpse Middelheimziekenhuis op 91-jarige leeftijd overleden.