| BOUDEWIJN
DE GROOT (ARTIEST BIOGRAFIE)
Op 11 februari 1967 stond Boudewijn de Groot met
‘Land van Maas en Waal’ op de eerste plaats van de Nederlandse top
40, op de hielen gezeten door ‘I’m a believer’ van The Monkees en
‘Let’s spend the night together’ van The Rolling Stones.
Land van Maas en Waal werd door Boudewijn samen
met Lennaert Nigh geschreven, die hij op het Coornhert Lyceum in
Haarlem had ontmoet. Beiden waren begeesterd door het chanson en
betere Nederlandse teksten en op basis daarvan besloten ze samen
liedjes te gaan schrijven: Boudewijn de muziek en Lennaert de
teksten.
Ze vertrokken voor hun eerste nummer van een bestaand liedje: ‘Une
enfant’van Charles Aznavour dat in hun versie “Een meisje van
zestien”werd én gelijk een succes. Het zou het begin worden van een
lange samenwerking en een opmerkelijke rist hits.
Tijdens zijn jeugd had Boudewijn vaak het verhaal horen vertellen
waarin een toveraar Pietje ontvoerde en hij in een ballon over het
Land van Maas en Waal zweefde. Dat verhaal heet eigenlijk
‘Hatsji-Bratsji’s Toverballon. Terwijl hij op een keer met Lennaert
in Artis rondliep vertelde hij dat verhaal aan hem en Lennaert
fantaseerde er een landschap à la Jeroen Bosch bij, wat resulteerde
in ‘Het Land van Maas en Waal’. Het liedje is de beschrijving van
een lange optocht vol feestvierende mensen die de bergen intrekken
onder een eerst groene, vervolgens purperen en dan een gouden hemel
onder een blauwe, dan bruine en tot slot zilveren zon.
Lennaert schreef eerst de tekst die Boudewijn op de juiste hoogte
tegen de muur prikte. Met zijn Spaanse gitaar ging hij er dan voor
staan en floot er een melodie bij. Nadien ging dat op een demobandje
en daarmee trok Boudewijn dan naar arrangeur Bert Paige die volgens
de richtlijnen van Boudewijn er een prachtarrangement bij schreef.
Paige, alias Albert Lepage was een rasechte Gentenaar die ooit lid
was van de legendarische Ramblers. In Nederland was hij een gevierd
arrangeur die meewerkte aan hits als: ‘Mijn gebed’van D C Lewis,
‘Swimming into deep water’van Don Rosenbaum, ‘Dag zuster Ursula’en
‘Jan Klaassen de trompetter’van Rob de Nijs,’ Ik ben gelukkig zonder
jou’van Conny Van den Bos en ga zo maar door.
Nadat ‘Het Land van Maas en Waal’in de studio op drie sporen was
opgenomen, werd er gemixt. Nog steeds is Boudewijn niet tevreden
over dat vreemde lachje dat hij op het einde van ‘Het Land van Maas
en Waal’produceerde. Als je naar Bob Dylan’s ‘Rainy day women # 12
en 35’luistert, hoor je Dylan grinniken en dat geluidje wou
Boudewijn copiëren, maar dat pakte anders uit. Alleen konden ze het
niet meer overdoen en is het ook zo op plaat verschenen tot grote
ergernis van de Groot die er zich nog steeds niet mee verzoend
heeft.
Sommigen beschouwen dit lied als een soort alternatief volkslied
voor Nederlanders en Vlamingen. Boudewijn zette het ook in het
Engels op single: ‘The land at rainbow’s end’met op de b-kant
‘Beautiful butterfly’een vertaling van ‘Verdronken vlinder’. De
single verscheen onder de artiestennaam Baldwin op de Engelse markt,
maar werd geen succes.
Op 19 april 1967 ontving Boudewijn de Groot een gouden plaat voor
deze single in het slot Loevestein, op de plek waar de Maas en de
Waal samenvloeien in de Merwede. De Merwede is de naam voor de
benedenloop van de Waal en vroeger ook de Maas, totdat de laatste
rivier in 1904 bij Andel werd afgedamd nadat de Bergsche Maas was
gegraven. De Merwede begint dus bij Slot Loevestein en hier ligt de
historische grens tussen Gelre en Holland. In Dordrecht splitst de
rivier zich in de Noord en de Oude Maas. |
